Allen die Swamiji kennen, genieten van Zijn vrolijke gevoel voor humor. Wij willen een paar fijne herinneringen met u delen, toen we samen met Hem gelachen hebben en plezier maakten. Hij zegt dat er vaak een diepe betekenis schuilgaat achter zijn grapjes. 

Swamiji wil graag dat we, voordat we de dag beginnen, wat aan lichaamsbeweging doen.  Hij zette ons aan om na de Ganesha Abishekam, in groepjes één keer rond de Ashram te rennen. Natuurlijk gaf Hij de eerste dag zelf het voorbeeld. Hij riep een aantal van ons volwassenen bij elkaar en kondigde een hardloopwedstrijd aan. We werden met ons vijven naast elkaar op de hoofdweg opgesteld en zelf kwam Hij er ook bij staan. We renden naar het toegangshek en weer terug.  Swamiji liep als een hazewind. Hij was heel snel, maar ik haalde hem in. Plotseling brak het bandje van mijn sandaal en moest ik afhaken. Vanuit de achterhoede zag ik hoe Swamiji lachend als eerste over de streep ging. De kinderen juichten omdat hij de wedstrijd had gewonnen. Iedereen moest lachen. Ik zei tegen Swamiji dat Hij zijn krachten had gebruikt om het bandje van mijn sandaal te laten breken. Hij gaf het toe en verkondigde met een brede glimlach dat alles de wil van God was! 

Ik herinner me dat het in maart was, dertien jaar geleden. We gingen met zijn allen in ons oude busje van de Sammayapuram tempel naar Edamalaipatti Pudur, naar het huis waarin de ashram gevestigd was. Een kleine driejarige jongen uit Londen verbleef in die tijd samen met zijn ouders heel dicht bij Swamiji en hij vond het heerlijk om met het busje weg te gaan. We zongen bhajans en vroegen Swamiji om ook te zingen. Hij vroeg de kleine jongen welke bhajan hij wilde horen. Het kind dacht ernstig na en verkondigde dat hij wilde dat Swamiji Ik Houd van mijn Teddy Beer zou zingen. Dadelijk zong Swamiji met veel gevoel: "Ik houd van mijn Teddy Beer – Wat houd ik veel van mijn Teddy Beer – Liefde, liefde, liefde! – Ik ben gek op mijn Teddy Beer." Iedereen viel in en lachte verbaasd om Swamiji's begrip en vriendelijkheid, ten aanzien van de gedachtewereld van een klein kind. Enkele weken later leerde Hij dezelfde jongen de mantra Om Namah Shivaya en het kind zong deze met net zoveel vreugde als zijn speciale bhajan.

EEN MERKWAARDIGE SAMENLOOP VAN OMSTANDIGHEDEN IN DE BUS
In 1991 hadden we in de Ashram intens geluisterd naar Swamiji's toespraak. Hij vroeg ons om geen haast te maken op het spirituele pad, maar de gestadige en zekere weg te nemen. Hij vergeleek het spirituele pad met een bustrip. We moeten de bus nemen die de goede kant uitgaat, richting het spirituele leven en niet op de bus stappen die de tegenovergestelde kant uitgaat, naar de verleidingen van de wereld. We kunnen het voorbeeld van de spirituele meester volgen, maar tegelijkertijd kunnen we Hem niet imiteren. Hij kent de spirituele route heel goed en hij kan leerlingen die zich op de verschillende halteplaatsen langs de weg bevinden, corrigeren. Hij bezit de capaciteit om elke pleisterplaats van de reis te doorgronden, maar de leerlingen moeten de reis met de spirituele bus langzaam afleggen, waarbij ze elke halte en pleisterplaats zorgvuldig in overweging nemen. Ik overdacht Swamiji's woorden heel serieus toen ik een paar dagen later in de plaatselijke bus zat, bij het raam. Het was avond en de bus was afgeladen. Precies op dat moment verscheen Swamiji's auto achter de bus en haalde deze langzaam in! Swamiji die op de passagierstoel zat, draaide zich om en lachte naar me, terwijl Hij riep: "Zit je wel in de goeie bus?" en de auto zoefde weg in de verte. Ik kon niet meer ophouden met lachen, tot verbazing van de passagiers die ook verrukt waren bij het zien van Swamiji! Voor mij was dit alweer een bewijs van Zijn alwetendheid.

EEN WONDER MET CHOCOLADESMAAK
Het was een warme zomer in het Verenigd Koninkrijk, Augustus 1984. Swami werkte een overvol programma af en reisde als een sneltrein door het land van de ene kant naar de andere om, op vraag van de toegewijden, de verschillende religieuze bijeenkomsten bij te wonen. Toen we in vliegende vaart op de M1 autosnelweg van Londen naar Birmingham reden achter de auto van Swamiji op weg naar een tempeldienst, zagen we dat zijn witte Mercedes (die zijn vahana, voertuig, van dat moment was) plots afsloeg naar één van de vele pompstations langs de snelweg. We sloegen ook af en hoopten enkele momenten met Swamiji te kunnen delen. Toen we aan zijn auto kwamen, had hij het raam opengedraaid voor wat frisse lucht. Zijn gezelschap en de chauffeur wilden Swami een reep goede Britse chocolade laten proeven, maar ze zagen tot hun teleurstelling dat de grote reep melkchocolade die ze met veel liefde voor hem gekocht hadden, volledig gesmolten was tot een slap mengsel. Swami toonde zijn grote glimlach en lachte hartelijk: "Geen probleem," zei hij, " we zullen er allemaal van eten." Hij klopte tweemaal zachtjes op de reep met zijn rechterhand. Tot onze verbazing was de chocolade opnieuw gestold tot een mooie reep. Ze was zelfs koud. We lachten allemaal met zijn kosmisch gevoel voor humor en stonden verbaasd van de liefde die zo'n ongelooflijke koude chocolade prasadam kon voortbrengen.