|
|||||
Mevr. E. Daniel is een gepensioneerde lerares van het Trinity College te Kandy, Sri Lanka. Ze kent Swamiji al sinds zijn jeugd. Ze kende hem zo goed dat ze hem nog altijd Ravi noemt, het koosnaampje dat hij had als kind. Ik was heel ontroerd door haar liefde en genegenheid voor Swamiji, die ze laat blijken wanneer ze praat over haar ervaringen met hem. Ik heb het woord "toewijding" niet willen gebruiken, want ze is een Christen en in godsdienstig opzicht vermengt ze haar eigen overtuiging met geen enkele andere geloofsrichting. Ik zie in haar een voorbeeld, hoe haar openheid van geest en et vermogen om Swamiji te aanvaarden voor wat hij is, haar christelijke geloof heeft versterkt. Swamiji heeft eens een gouden kruisbeeldje voor haar gematerialiseerd. Dit deed mij Swamiji´s perfectie beseffen. Hij gaf haar een prachtig symbool van haar eigen geloof, zodat ze spiritueel kon groeien. Haar oudste dochter heet Indra. Zij is getrouwd met Ranjit Perera, een Assistent Hoofdinspecteur van Politie. Dit jonge stel ging met hun dochter en twee zoons door een verontrustende periode. Het Departement van Politie stuurde Ranjit naar een gebied van Sri Lanka waar doodsangst heerste, waar al jarenlang gewelddadige ethnische ongeregeldheden plaatsvonden en een groot aantal politieagenten tijdens het uitvoeren van hun taak was gedood. Maandenlang zag de familie Ranjit nauwelijks en communicatie met hem was onmogelijk. Mevr. Daniels voelde dat ze het gezin van haar dochter alleen kon helpen door te bidden met het gouden kruisbeeldje, dat ze beschouwde als haar kostbaarste bezit. Toen ik Indra en Ranjit enkele jaren geleden bezocht, vertelden ze mij het volgende verhaal. 28 Juli 1987 was een ongewone dag voor de Gemeentepolitie. Ongeregelde massa´s gingen als bezetenen tekeer terwijl ze openbare bezittingen in brand staken. De politie opende het vuur op de menigte, om de orde in de wijk te herstellen. Het geweld trof Ranjit enorm en toen hij thuis kwam was hij niet zo opgewekt als gewoonlijk. Hij at niet en kon niet slapen. Maar net als alle goede politieagenten praat Ranjit thuis maar zelden over zijn werk. Na een kort ziekenverlof ging hij weer aan het werk. Zijn angstige vrouw, Indra, bad vurig voor hem. Ze vertelde mij dat ze plotseling en op hetzelfde moment, als een bliksemflits in haar geest, heel sterk dacht aan Swami Premananda en hem ook in gedachten voor zich zag. Toen ze haar ogen opendeed zag ze tot haar verbijstering dat er een pakje vibuthi, waarop de mantra "Jai Prema Shanti" geschreven stond, op het bed van Ranjit was verschenen... Alles was goed. Ranjit deed zijn best bij het uitoefenen van zijn taak en kwam weer veilig thuis. Hij werkt nu op het Hoofdbureau van Politie. Toen ik dit christelijke huis bezocht vertelden ze me dit verhaal met eerbied. In gedachten herhaalde ik stilletjes de regels van Swamiji´s Goeroe Astrotam (gebed tot Swamiji als de spirituele meester)... Om Sri Sarva Matha Swaroopaya Namaha Om Sri Sarva Marga Sammathaya Namaha |
