Bhajans zingen als Sadhana (spirituele oefening)
De Siddha’s waren in een andere spirituele staat. Zij componeerden liederen die vele waarheden onthulden. Terwijl ze hun ogen sloten en zongen, wisten ze wat er in het heden gebeurde en wat in de toekomst zou gebeuren. Ze zongen zulke miraculeuze kirtans, gecomponeerd met een raga, en ze zongen zo melodieus dat mensen kippenvel kregen wanneer ze hen hoorden zingen! We kunnen de manier waarop mensen toen zongen en de manier waarop ze nu zingen vergelijken. We kunnen nadenken over het verschil en eraan denken dat deze mensen zichzelf helemaal vergaten. Ze zongen niet over zichzelf terwijl ze zongen. Ze geloofden dat er een wijsheid en kracht was die boven hen was. Ze geloofden in de genade van God. Ze zongen altijd met zo een toewijding dat ze de genade van God ontvingen. Velen verkregen een hoge toestand wanneer ze deze zuivere bhajans en kirtans zongen. Wanneer degene die een werelds leven leidden, deze bhajans en kirtans zongen werd hun huis gezuiverd. Alle kwade krachten die aanwezig waren in hun huis verdwenen. Wanneer mensen deze liederen hoorden werd het kwaad dat in hen zat eveneens verwijderd. Wanneer we ergens bhajans zingen dan komt daar een Goddelijke kracht en deze verblijft er buiten ons weten. Vele wonderen kunnen gebeuren door deze kracht. Het is een groot geschenk bhajans te zingen. Jai Prema Shanti! |
|
We zouden dichter bij God moeten komen en opgaan in Hem. De grote Siddha’s, Alwars en Nayanmars en later ook Mirabai kwamen dichtbij God door zichzelf te vergeten en devotionele liederen voor Hem te zingen. Ze componeerden bhajans en andere devotionele liederen en terwijl ze zongen, verzonken ze helemaal in God. Ze voelden de genade van God en sommigen ontvingen de kracht van Shakti doordat ze zongen met een enorme toewijding. 
Er was geen ego in hen. Ze dachten nooit dat zij de enige waren die konden zingen. Dit standpunt zou niet aanwezig mogen zijn in de geest. Ze lachten niet wanneer ze zongen. Ze vonden de raga niet belangrijk. Alle gedachten gingen naar God. Ze hadden geen snaarinstrument nodig om voor hen een harmonie te spelen – ze dachten niet aan instrumenten. Ze richtten hun gedachten naar God en gingen erin op en de raga en de instrumentale muziek werden gecomponeerd door hen op een natuurlijke wijze.